Wat hebben Bisschop Bekkers en André Hazes gemeen?

SINT-OEDENRODE – Wat hebben Bisschop Bekkers en André Hazes gemeen? Ze hebben tijdens hun leven mensenmassa’s op de been gebracht omdat ze geliefd waren bij het volk. Ze staan beiden centraal in het KRO-NCRV televisieprogramma “Joris zoekt troost” van Joris Linssen.

De aflevering die afgelopen zomer in Sint-Oedenrode werd opgenomen is 13 december om 21.10 te zien op NPO 2.

Uitvaartcultuur
In vier afleveringen onderzoekt Joris Linssen hoe de rouw- en uitvaartcultuur de afgelopen eeuw veranderde. In Joris zoekt Troost kijkt hij Nederland en de Nederlander in het diepst van de ziel. Hoe laten we ons troosten in tijden van rouw en verdriet? In deze aflevering van Joris zoekt Troost gaat Joris op zoek naar de troost van de gezamenlijke tranen die vloeien, als iconen sterven, onder wie Bisschop Bekkers uit Sint-Oedenrode

Bisschop Bekkers
Joris duikt diep het verleden in en kijkt verrast naar de filmbeelden van de uitvaart van bisschop Bekkers (1966). Bij het afscheid van de geliefde bisschop liep heel Brabant uit. Mensen stonden rijen dik, ingetogen verdrietig, langs de wegen. Het was een moment waarop massale rouw werd vastgelegd.

André Hazes
De echte grote ommekeer kwam in 2004 toen een stampvolle Amsterdam Arena, kolkend van emotie afscheid nam van hun held André Hazes. Samen werd er gehuild, gelachen en heel hard gezongen. Toen de kist met André Hazes de laatste ronde door de Arena maakte, was de collectieve smart overrompelend, een ongekend emotioneel afscheid voor Nederland. Maar hoe verdrietig kun je zijn om iemand die je eigenlijk nooit persoonlijk hebt gekend? Trijntje Oosterhuis zong tijdens de uitvaart en voelde meteen: ‘Deze rouw was van iedereen. En soms dringt het nog sterker tot je door wat iemand achterlaat als iemand ineens weg is.’

Het voelde als een keerpunt: sindsdien schaamden we ons niet meer voor ons verdriet om de dood van een beroemdheid. We deden een stap naar voren en we lieten ons steeds luider horen. We wilden iets doen, we wilden erbij zijn.

Toon Hermans
Iets doen, zelf afscheid nemen van iemand die er altijd was, ook al was het op afstand. Het delen van collectief verdriet heeft een troostende werking voor de achtergebleven fans en bewonderaars. Verdriet samen dragen maakt het gewicht ervan lichter. Maar het collectieve meerouwen kan ook een keerzijde hebben. Joris spreekt nabestaanden van overleden beroemdheden, zoals de kleindochter van Toon Hermans. ‘Het blijft raar dat iemand anders iets op het graf van jouw opa neer komt zetten. Mensen denken dat ze hem gekend hebben maar dat is helemaal niet zo.’ Toch kan ook voor familie de collectieve liefde voor hun naaste troost bieden. ‘Je bent niet alleen in je verdriet. Iemand leeft voort in de herinnering van velen.’

You may also like...

%d bloggers liken dit: